De puberende meisjes rukken op in het land der letteren. Na Susan Glimmerveen in 'Kaf', Anna Spijk in 'Vera Hemelwater en Carry Slee in 'Moederkruid' koos Marion Bloem ook opgroeiende meisjes als haar heldinnen voor 'Games4girls'.

Het grote verschil is dat de schrijfster niet putte uit eigen ervaring, al heeft er wel iemand model gestaan voor haar hoofdpersoon Zohra, die opgroeit in de jaren 70. Marion vertelt haar verhaal rechtlijniger dan het fragmentarische begin doet vermoeden.

Vertelster Zohra - ofwel Xohra, zoals ze zichzelf noemt - springt heen en weer tussen gebeurtenissen in het verleden. Zoals het menselijk geheugen associatief en niet liniair werkt. Tegelijkertijd verteld ze over de website die ze aan het bouwen is.

Maar al vrij snel wordt die flipperkastverteltrant losgelaten en ontrolt zich min of meer chronologisch het verhaal van de vriendschap tussen drie meisjes, van de kleutertijd tot de volwassenheid. Zohra, Nouchka en Sonja zijn buurmeisjes in een klein provinciaal dorp. Ze zijn buitenstaanders door hun huidskleur: de één heeft Indisch bloed, de tweede heeft een Caribische vader en een Nederlandse moeder en de derde is een geadopteerde Koreaanse, met waarschijnlijk een zwarte vader. Ze vormen een hecht drietal, met zijn eigen taal en zijn eigen normen. In die eigen, hermetisch afgesloten wereld, zijn de regels streng - omgang met jongens kan alleen stiekem. Hun spelletjes gaan vaak veel te ver.

'Er zijn van die ogenschijnlijk onschuldige stoffen, die als je ze bij elkaar brengt een chemische reactie veroorzaken die tot een explosie leidt. Apart waren wij gewetensvol, braaf, oplettend, vriendelijk, behulpzaam, bereidwillig, precies zoals een moeder haar dochter graag ziet. Samen waren we heftiger dan water en ongebluste kalk.'

Het grote doel dat alle middelen heiligt is het streven om beroemd te worden.'Wij zouden actrice worden. Wereldberoemde zangeressen. Of best betaald fotomodel.' Hun escapades leggen ze met grotendeels vast met een gestolen videocamera: het zijn acteeroefeningen waarmee ze ooit toelating hopen te verwerven tot de toneelschool. Het is een droom waarin de drie blijven geloven. Ook lang nadat ze beter zouden moeten weten.

Hoezeer ze opgaan in elkaar blijkt uit de beschrijving van hun gezamelijke kamer in Amsterdam. Telefoon wordt niet opgenomen, als er gebeld wordt. de deur wordt niet opengedaan; de post blijft ongeopend en de ramen worden vervangen door spiegels. Maar uiteindelijk is de realileit niet langer buiten te sluiten. En met het uiteenspatten van de droom, komt ook de vriendschap abrupt ten einde. Op dat moment realiseert Xohra, die gezien kan worden als de motor van het drietal, dat ze al die jaren op de vlucht is geweest voor de angst om te worden als haar vader bij wie zich een ongeneeslijke geestesziekte openbaarde toen ze vier was. Ze sluit zichzelf weer op, ditmaal in de inrichting waar haar vader lange tijd heeft verbleven en wil waar zich een groot deel van haar jeugd heeft afgespeeld. Weer probeert ze haar eigen wereld te scheppen, nu met behulp van haar computer. Met de hoop dat haar vroegere 'femates' het wachtwoord zullen kraken en in die virtuele wereld weer contact zullen leggen.

Symboliek

Games4girls schildert een geloofwaardig, soms ontroerend en meeslepend portret van een meidenvriendschap. Bloem legt knap de psychologie van die vriendschap bloot, en maakt aannemelijk waarom die kan leiden tot uitspattingen. Haar heldinnen blijven ondanks alles sympathiek. De beschrijving van de relatie van Zohra tot haar zieke vader leidt tot de aandoenlijkste passages. Bloems taalgebruik is functioneel en vrij sober; zodra ze bloemrijk wil worden gaat het even vaak goed als mis. Het boek is vooral rijk aan geslaagde symboliek - de camera bijvoorbeeld waarmee de werkelijkheid wordt gevangen en gemanipuleerd zonder dat dat er al te dik op komt te liggen. Het enige wat niet goed uit de verf komt is de link naar internet. De functie van de website die Zohra aan het ontwerpen is, wordt nergens goed duidelijk. En wie de website www.xohra.nl bezoekt, die bij het boek wordt 'geleverd', wordt niet veel wijzer. Het is niet Zohra's wereld die de bezoeker daar binnen gaat. Daarmee lijkt het hele gedoe met internet meer een foefje, en deze roman kan daar heel goed buiten

© 2001 Marion Bloem
Arbeiderspers, Amsterdam

Roman

Nu in de winkel