Voetbal op televisie

We hadden elkaar in een disco leren kennen.
Bij het afscheid zei hij: 'Ik kom morgenavond bij je langs.'
Mijn ouders, zus en broertjes hingen voor de televisie. Voetbalkampioenschappen. Vraag me niet of het om de Europacup, Wereldcup of om Nederlands voetbal ging... Ik keek nooit. Sport moet je doen, zei ik altijd. Ernaar kijken is verspilde tijd.
Ik verheugde me erop dat mijn kersverse vriendje en ik het rijk voor ons alleen zouden hebben op mijn zolderkamer. Maar nadat ik hem aan mijn ouders had voorgesteld plofte hij tussen mijn broertjes op de bank neer, en was hij mijn aanwezigheid volkomen vergeten. Net als de anderen juichte hij als er werd gescoord, jammerde hij luidkeels als de bal langs de doelpaal ging, en was hij ademloos stil als de tegenpartij scoorde.
Aanvankelijk bleef ik er nog bij zitten. Ik serveerde koffie, koekjes, nog eens koffie, pils, kroepoek... en probeerde zijn blik te vangen. Hij bleek echter net zo verslaafd aan voetbaltelevisie te zijn als mijn vader. Na die wedstrijd zagen ze meer voetbal, en ze volgden de bal met hetzelfde gemeenschappelijk enthousiasme. Ik was intussen in mijn eentje op mijn zolderkamer aan mijn huiswerk begonnen.
Opeens was het stil beneden. Mijn moeder riep naar boven: 'Marion, je vriendje gaat weg, hij moet de laatste bus naar huis halen.'
Met tegenzin liep ik de trap af. Hij had er geen idee van dat ik teleurgesteld was over zijn eerste bezoek. Zijn gezicht straalde.
'We hebben gewonnen!' zei hij.
'Wij?' vroeg ik.
'Ja,' lachte hij, en zo'n gelukkige glimlach had ik nog niet eerder op zijn gezicht gezien zien sinds onze prille kennismaking. 'Je familie is voor dezelfde club als ik, gelukkig,' vervolgde hij.' Is het goed als ik voortaan altijd bij jullie naar voetballen kijk? Mijn vader is namelijk voor de tegenpartij, en dat kijkt niet lekker.'
Hij en ik kennen elkaar al bijna dertig jaar. Als er een voetbalwedstrijd geweest is belt hij mijn vader, broers, en onze eigen zoon voor het after-voetbal-gesprek. Ik weet nog steeds niet of hij met mij getrouwd is om mijzelf, of vanwege het voetbal-fan-gevoel.

© Marion Bloem, mei 2000