Logboek

Bloem opent haar logboek met de tekst die zij schreef voor de presentatie van twee luisterboeken van twee bekende schrijfsters...

Toespraak van Marion Bloem ter gelegenheid van de presentatie van de luisterboeken van de schrijfster Elle van Rijn en Yvonne Kroonenberg in Restaurant Fifteen bij CVPublishing op maandagmiddag 1 oktober 2007.

Vijf jaar geleden had ik nog nooit van Elle van Rijn gehoord. Pas toen mijn zoon in 2004 tegen me zei dat hij de vrouw van zijn leven had ontmoet, ben ik na het avondeten niet zoals gewoonlijk meteen mijn werkkamer in gegaan, maar zette ik voor het eerst sinds mijn jeugd zelf de televisie aan om erachter te komen wat voor iemand er achter die naam schuilging.
Ik hoefde niet met zijn ogen te kijken om te snappen welke vrouw hem had gevangen: De mooiste natuurlijk! Blond, met van die ogen die hypnotiseren. En dan niet van dat type dat je weg kan schuiven in het laatje ‘domblondje’, maar een ontspannen zelfverzekerde vrouw met zo’n intelligente blik van:’Ja, ik snap wat je zegt, en ik zal niet verraden dat je het fout hebt, lief machomannetje van me, toch steekt de zaak eigenlijk heel anders in elkaar.’
En geloof me, mannen stinken erin, in die onschuldige ogen die gemakkelijk wedijveren met koele meren en warme tropische zwembaden. Westerse bitches, waaronder ikzelf _voor alle duidelijkheid: ik heb het nu over die categorie vrouwen die meent in de jaren zestig het feminisme te hebben uitgevonden_ gaan het gevecht met de man veel te frontaal aan. Wij recht toe recht aan sukkels verliezen het van die vrouwen die met hun ogenschijnlijk aangeboren wijsheid precies weten hoe ze de macho man aan moet pakken. Ze hebben dat gehannes van onze generatie van nabij mee gemaakt en hebben al in de kleuterschoenen gedacht: Dat ga ik later anders doen!
Die eigenschap om mannen op subtiele wijze te corrigeren trof je in de jaren zeventig alleen nog bij Javaanse vrouwen aan. Mannen dachten daar de baas in huis te zijn, maar dat was schijn. Die zwijgende glimlachende vrouwen zwaaiden de scepter in het Javaanse gezin voordat de islam op Java een Arabisch jasje kreeg. Sorry, ik dwaal af, ik sta hier niet voor mijn eigen stokpaardjes...
Dus kortom: ik zag Elle van Rijn voor het eerst van mijn leven in de rol van Valerie Fischer in slechte of betere tijden, en ik wist: ze is eigenlijk, met haar blonde haren en lichte ogen, door en door Indonesisch.

Even tussen ons, want ik bespeur geen feministische pers in de zaal, dus ik kan tamelijk vrijuit spreken.... Al ben ik een vrouw, ik ben behept met dezelfde slechte eigenschappen als mannen: ik kijk eerst naar het uiterlijk en daarna pas naar wat iemand in huis heeft. Maar tegelijk ben ik 100% vrouw om vervolgens meteen te denken:oh oh. Die is veel mooier dan ik. Dus toen Elle van Rijn, op de herdenking van de scheepvaartramp die mijn vader heeft mee gemaakt, uit haar Cabrio stapte, gekleed op een wijze die aan gaf dat ze zich er bewust van was dat dit de allereerste real life ontmoeting met haar aanstaande schoonfamilie was, slaakte ik een zucht van verlichting dat ze het liefje van mijn zoon was, dus dat ze in ieder geval van mijn man zou afblijven.

De tweede keer dat ik haar zag had ze haar beeldschone kinderen bij zich en ontpopte ze zich, naast de kwaliteiten als televisiester, als voorbeeldige moeder. Tijdens de derde ontmoeting nam ze het voortouw op ons familiefeestje door met de schaarse informatie die wij haar in vijf minuten gaven, een haarscherpe tekst te schrijven die als loflied diende voor mijn jarige schoonmoeder. Een tekst op rijm die zo grappig en zo goed was, met alles wat een tekst voor een pittige 85-jarige moet bevatten, dat iedereen dacht dat ik hem geschreven had. Want ik hoorde ze elkaar aanstoten en tegen elkaar fluisteren: 'Gos, die Marion wordt steeds beter!'
Elle haalde glimlachend haar schouders op toen ik bekende dat het liedje dat ze op mijn schoonmoeders verjaardag uit haar mouw had geschud hoogstaande literaire kwaliteiten bezat. Ze schoof haar spontane actie om die dag echt feestelijker te maken dan wat wij met slechts een catering van Indisch eten hoopten te bereiken, op haar Brabantse achtergrond. Opgroeien in Odiliapeel (ja, heus, dat is een plaats in Nederland, het staat op de kaart) was klaarblijkelijk een zware dagelijkse training om, met name tijdens de Carnavalperiode, maar liever nog dag in dag uit, de grappigste van het dorp te zijn. Van allerlei familieleden vernam ik even later, toen ze in de gaten kregen dat niet ik, maar die nieuwe eend in de Indische bijt dat loflied geschreven had, dat zij al jarenlang tranen met tuiten hadden gelachen om Elle van Rijn in een programma dat SamSam heette, en iemand verklapte me dat André van Duin het grappen maken van niemand anders dan Elle van Rijn had geleerd.

Het was op die verjaardag overigens nogmaals even slikken omdat er zich opnieuw een nieuwe kwaliteit aanmeldde: Elle van Rijn heeft een prachtige stem. Ze zingt niet als een nachtegaal, want die heb ik bij bosjes in mijn tuin en die maken bij lange na niet zo’n indruk als Elle, wanneer zij de honderden kinderliedjes die ze uit haar hoofd kent met haar dochters zingt; ze klinkt als een nachtegaal die een jaar lang getraind heeft om deel te nemen aan het Wereld Songfestival. Met dit belangrijke verschil dat Elle haar stem zonder enige pretentie aan de keukentafel tussen de soep en het hoofdgerecht laat horen, en dat bij haar alle ambitie om haar leven zingend van podium tot podium door te brengen, vooralsnog ontbreekt. Wel beweert ze dat ze helemaal niet goed zingen kan, waarmee ze mijn muzikale gehoor dus in diskrediet brengt, en dat haar moeder (Ria) de echte zangeres van de familie is.

Daarmee komen we bij een andere eigenschap van Elle: namelijk haar enorme bescheidenheid. En nu ik toch haar karakter aan het bloot leggen ben verklap ik u nog meer. Elle heeft me weliswaar nadrukkelijk verboden om privé-zaken bij deze gelegenheid op tafel te leggen maar ik ken haar eigenlijk alleen maar privé en ik moet tenslotte deze tien minuten die ik beloofd heb te spreken volmaken...
Elle is aan de ene kant ongelooflijk relaxed op sociaal gebied. Zoals ze met de kinderen omgaat, zoals ze deze opvoedt, het geduld waarmee ze de kinderen alles bijbrengt is fenomenaal. Maar aan de andere kant is ze snel, gehaast, en wil ze nooit een seconde verspillen. Twee uitersten in één persoon die op een of andere manier in volkomen harmonie met elkaar in dat kleine vrouwtje verenigd zijn..., want dat moet ik even benadrukken, ze is klein, nog net geen lilliputter, ze is ongeveer ...eh....zo groot, ...met pumps aan tenminste, en op haar renschoenen, ja...rennen in de duinen...dat doet ze tussen alle bedrijven door ook nog met regelmaat, komt ze net boven deze borreltafel uit.Op televisie lijkt ze heel lang, maar wat me in die scènes van slechte en ook wel goede tijden opviel was: je zag haar nooit ten voeten uit. Ze filmden haar ofwel in close-up, ofwel ergens achter twee mannen. En dat was omdat ze haar altijd op zo’n houten keukentrapje lieten staan.
Maar dat even terzijde. Hierover mag ik van haar helemaal niet spreken, geen keukengeheimen verklappen zei ze, en nu is het me toch ontglipt. Maar als ik het niet gezegd zou hebben zou u dat zo meteen zelf kunnen zien als ik haar dit luisterboek ga overhandigen. Het is mijns inziens de reden waarom ze haar gevoel voor humor zo heeft ontwikkeld. Op school stond ze waarschijnlijk altijd letterlijk in de schaduw van haar leeftijdgenoten en ze wist er met haar grappen voor te zorgen dat ze niet door al die rauwdouwers onder de voet gelopen werd.
Maar goed: haast en snelheid, dat was waarmee ze mijn zoon vader maakte en mij daarmee de gelukkigste oma ter wereld. Ik heb evenwel medelijden met de artsen die haar bijstonden tijdens de bevalling, want ook dat ging Elle niet snel genoeg. De eerste twee kinderen waren er in een wip op eigen initiatief uitgekomen. Die waren dus goed bedeeld met haar voortreffelijke genen. Helena moest, want die heeft dat eigenwijze in de genen van mijn kant, op medische indicatie met een keizersnede geboren worden omdat ze weigerde in te draaien. Het kind had vast geen zin in om ondersteboven in die baarmoeder te hangen. Heel pienter meisje als embryo al en dat is zo gebleven. Elle had allerlei afspraken met uitgevers, opnamestudio’s en weekbladen om werk af te leveren en nu stond ze op een wachtlijst van Timboektoe tot Tokio voordat de chirurg het mes in haar mooie buik zou zetten. Elle sprak toen de onvergetelijke woorden: Nou, ik zorg wel dat er ontsluitingsweeën komen, want dan moeten ze de keizersnede wel eerder doen. En inderdaad, Elle voegt eigenlijk altijd de daad bij het woord. Dat spreekwoord lijkt door Elle uitgevonden.

In het eerste jaar dat ik Elle leerde kennen stopte ze met acteren in de meest bekende soap van Nederland. Ze kreeg andere plannen en liet zich uit de serie schrijven. Op een dag kwam ze met die prachtige groene glunderende ogen bij me met een A-viertje en vroeg of ik het leuk vond om de eerste bladzijde van haar roman te lezen.
Om eerlijk te zijn was ik niet verbaasd dat ze aan een roman begonnen was. Ze verraste me elke ontmoeting met nieuwe kwaliteiten en dat ze de overgave, schrijfdrift, fantasie en het doorzettingsvermogen zou hebben om een boek te schrijven was me inmiddels wel duidelijk. Toch...
Ik was zo gepakt door die eerste alinea’s dat ik de overige reeds geschreven pagina’s van de nog onvoltooide roman uit haar handen rukte en me twee dagen opsloot om haar hele manuscript uit te lezen. Want als Elle van Rijn iets doet, dan doet ze het goed. Voordat ik van de schrik bekomen was dat ze ook al meeslepende romans kon schrijven begon ze aan wekelijkse en maandelijkse columns voor diverse tijdschriften en ook daar sta ik met open mond naar te kijken. Ik doe een week over een column en zij schrijft er drie op een dag. Nadat ze in de ochtend in de studio reclame heeft ingesproken, daarna haar kinderen van school gehaald en de een naar hockey en de ander naar balletles gereden, en vervolgens probeert te voorkomen dat de jongste in de supermarkt alle cellofaanpakjes met chocolade en biscuitjes openscheurt, perst ze er op haar laptop ook nog even drie columns uit.

Mocht u inmiddels denken dat ik nu een mislukte poging doe om net zo grappig te zijn als Elle in een loflied op mijn schoondochter, dan heeft u het mis. Ik ben bloedserieus. En ik ben nog niet klaar. ...okay, ik geef toe, dat van die lilliputter, dat heb ik uit mijn duim gezogen, maar van dat keukentrapje, dat is waar, want dat was het enige probleem toen ze mee deed in de film die ik van de zomer heb mogen draaien. De titel van de film, gebaseerd op een roman van mij, is Ver van familie, maar desondanks vond ik dat mijn schoondochter er wel een rol in verdiende. Ik heb tijdens die draaiperiode mogen mee maken hoe ze als filmster op de set van mijn eigen film een van de zeldzaam voorkomende professionele actrices is die je je als regisseur kan wensen. Iemand die altijd haar tekst kent, die zonder uitleg begrijpt wat je wilt, op wie je nooit hoeft te wachten, die nooit loopt te zeuren over het wachten, kortom: een actrice zoals je ze allemaal zou willen maar nooit hebt! En al zet je de camera nog zo laag, haar hoofd krijg je altijd in beeld en ook al staan Indische mensen bekend als kleiner dan de gemiddelde Nederlander, de gemiddelde Indische acteur in mijn film was vijf koppen groter dan Elle van Rijn.

Intussen heeft ze weer een roman geschreven die binnenkort verschijnt en alsof dat niet genoeg is acteert ze nu in een jeugdserie als spion, waar ze drie keer per week voor naar Antwerpen rijdt.
Waar heeft Elle van Rijn de tijd vandaan gehaald om haar roman in te spreken? Iedereen die net als ik een luisterboek heeft ingesproken weet wat een hel dat is. In mijn tijd was het erger, want mij stuurden ze naar een blindeninstituut en dat ging niet zo snel want ik kan geen braille lezen. Maar Elle had het geluk dat ze het in een gewone studio mocht doen.
Toch, ze is goed en snel. Elle heeft haar dikke roman, overigens ondanks haar zware verkoudheid en griep ten tijde van de opnames, sneller ingesproken als ik mijn dunne kinderboek die door dezelfde uitgever op cd is gezet. En mijn kinderboek bestaat uit drie cd’s in het mapje en terwijl Elle’s luisterboek zowaar acht cd’s bevat.
Kortgeleden, op mijn 55ste verjaardag, bij de presentatie van mijn dichtbundel ‘In de kamer van mijn vroeger’, zei de betrokken redacteur dat ze mij op de uitgeverij De Arbeiderspers een orkaan noemden omdat ik, volgens sommigen zoveel tegelijk doe in zo’n korte tijd. Maar is er een natuurramp waarmee uitgeverij Contact en CVPublishing Elle van Rijn kunnen vergelijken? Misschien doet ze haar naam eer aan, de Rijn die haar weg gaat en zich door geen dijk laat tegenhouden, die de uiterwaarden bevrucht en die haar eigen weg vervolgt in een tempo dat zijn weerga niet kent. Of heb ik het fout, en is de rivier naar Elle vernoemd?

De tragische geschiedenis van mijn succes is geen autobiografie. De titel zou echter wel passen bij een levensbeschrijving van Elle maar dan zouden we de titel met een enkel woordje moeten veranderen, nl in: De tragische geschiedenis vanwege haar succes. Want alles wat ze aanpakt lijkt haar erg goed te lukken en als je daar als vrouw naar staat te kijken voel je als het ware de tragiek van je eigen menselijke beperkingen. Een huishouden met drie kinderen runnen, acteren, inspreken, boeken en columns schrijven en dan ook, zoals ik pas vernam series voor televisie willen gaan schrijven...
De vrouwelijke hoofdpersoon in deze roman is gelukkig niet zoals Elle en wel een vrouw van vlees en bloed met veel menselijke beperkingen, dus als u na mijn uiteenzetting over Elle van Rijn de moed in uw schoenen voelt zakken om nog iets te ondernemen omdat het altijd zo helemaal niks zal lijken naast dat wat mijn schoondochter presteert, koop dan dit luisterboek, stap in je auto, schuif de cd in je cd-speler en rijd naar Zuid Frankrijk want voor je er erg in hebt ben je op de plaats van bestemming en een vrolijker autoreis heb je nog niet eerder beleefd.

Jalousie de métier, jalousie de femmes, jalousie d’amour...

Toen ik gevraagd werd om het luisterboek van Elle van Rijn te presenteren zei ik meteen ‘ja’. Voor je schoondochter moet je immers alles overhebben. Bovendien zou het een mooie extra gelegenheid zijn om mijn kleinkinderen weer eens te zien. Maar wat hoorde ik nou in het weekend? De kleinkinderen konden er niet bij zijn omdat ze naar school moesten en de jongste moest ik, als ik die wilde zien, zelf tevoren even van de crèche halen want zoon en schoondochter moesten werken totdat de feestelijke gebeurtenis zou plaatsvinden.
Alsof dat nieuws niet al vervelend genoeg was, werd mij mee gedeeld dat ik het andere luisterboek van de uitgever die middag eveneens presenteerde...Wat inhield dat ik tien minuten moest praten over een schrijfster met wie ik nog nooit aan tafel gezeten had, die me geen kleinkinderen geschonken had en die ik niks maar dan ook niks vanuit relationele of familiaire functies iets verschuldigd was, erger nog, iemand die mijn concurrente was, want het ging om een gerenommeerd schrijfster van mijn generatie, ook een feministe.
“Hoe heet ze? “vroeg ik quasi onverschillig.
“Yvonne Kroonenberg,”was het antwoord.
Kijk, en zo is dat in een vrouwenleven...soms valt de naam van een dame gewoon net iets te vaak. Zag ik die vrouw niet al zolang ik boeken publiceerde op alle recepties, presentaties en boekenfeesten? Had zij niet net als ik psychologie gestudeerd? Was zij niet net als ik geïnteresseerd in mannen en vrouwenrollen en hoe we met elkaar omgaan? Zat zij niet bij dezelfde uitgeverij als mijn man? Had ze niet kort geleden ook al een paar keer bij ons aan de telefoon gehangen? En...ja, was hij niet, terwijl ik hard aan het werk was in Amerika, bij haar thuis geweest in haar vrijgezellenappartement in Amsterdam?

Nou, dat doe ik dus niet, dacht ik. Aan u durf ik nu wel bekennen dat ik nooit iets van Yvonne Kroonenberg heb willen lezen en dat ik haar altijd vakkundig uit de weg ben gegaan. Kroonenberg en ik zaten in hetzelfde vaarwater ...maar één belangrijk verschil was: Kroonenberg had wel een zeildiploma en ik niet.

Kijk, ik zal enkele intieme gedachten prijsgeven, maar ik hou het kort. Ze schijnt hier aanwezig te zijn, en je moet je tegenstander niet teveel informatie verschaffen want dat wordt later allemaal tegen je gebruikt.

1. We zijn even oud, maar zij is twee jaar ouder.
2. We zijn allebei naar het gymnasium gegaan, maar zij maakte hem af en ik degradeerde naar de hbs.
3. We hebben allebei psychologie gestudeerd maar zij begon een praktijk en mijn papiertje werd met al mijn psychologieboeken uit de verhuiswagen gestolen.
4. We lachen allebei graag, maar zij is duizend maal grappiger.
5. Zij houdt van paarden en gaat regelmatig te paard... ik houd ook van paarden maar maak dat ik wegkom als ze in de buurt komen uit angst voor een trap.
6. We schrijven allebei, maar zij schreef columns voor zo ongeveer elk blad, ook voor bladen waar ze nog nooit van mij gehoord hebben en zelfs voor Playboy, een blad dat ik zonder blozen nog niet open durfde slaan.
7. We waren allebei feministen en allebei gek op mannen, maar zij keek dwars door ze heen en ik ben er met eentje al 36 jaar getrouwd.
8. Zij schreef over al haar affaires met mannen en ik moest ze geheim houden.

Enfin, redenen genoeg om geen vriendin te worden met Yvonne Kroonenberg. Op al die boekenfeestjes waar zij en ik nu al meer dan 25 jaar komen heb ik ervoor gezorgd dat wij elkaar nooit de hand hoefden schudden en dat ik haar nooit in de ogen hoefde kijken. Nu was dat niet zo moeilijk, want volgens mij is ze een nogal bescheiden vrouw die je nauwelijks opmerkt en die niet uit zichzelf zomaar ineens op je afstuift alsof je haar beste vriendin bent, zoals sommige vrouwen kunnen doen gewoon omdat ze desperaat zijn dat ze geen partner bij zich hebben en niet weten waar ze met hun handen naar toe moeten als ze niet een glas of een sigaret vasthouden. Zo’n vrouw is ze dus niet.
Ze is meer zo’n vrouw die je niet opmerkt, met zo’n lieve warme stem alsof ze uit Brabant komt terwijl ze toch gewoon in Amsterdam geboren is. Ik wist op al die schrijversfeesten wel dat ze aanwezig was, omdat haar naam regelmatig viel. Er was altijd wel iemand die zei ‘ik sprak Yvonne net en die zei...’of ‘...maar wat vond Kroonenberg daar dan van?’, of ‘Ik hoorde Yvonne Kroonenberg daarnet zo’n grappige opmerking maken over....’
Ze beweegt zich op een of andere wijze onopvallend tussen de mensen, ze is ook wel heel klein voor een Nederlandse, echt nog net geen lilliputter zal ik maar zeggen, kleiner nog dan mijn schoondochter. Ze kleedt zich eigenzinnig, zeker niet doorsnee, maar wel bescheiden. En vooral leeftijdloos. Kortom, ze is iemand die je in eerste instantie misschien niet meteen opvalt, maar naarmate ze het woord neemt en je langer naar haar kijkt gaan haar uiterlijke en innerlijke schoonheid met je op de loop. Ik moest er dus zorg voor dragen dat ze uit de buurt van mijn man bleef, vooral ook omdat zij waarschijnlijk in een kort gesprek mijn echtgenoot tot op het bot zodanig geanalyseerd zou hebben zoals het mij in 36 jaar nog niet gelukt is...
In elk geval is de uiterlijke verschijning van Yvonne Kroonenberg weliswaar niet die van een femme fatale, want ze ziet eruit zoals de enige vrouw bij het Kruidvat die je durft aanspreken om te vragen waar de condooms liggen.... Maar ...dames, hoed je daarvoor, want voor je er erg in hebt weet ze je alle geheimen over je man te ontfutselen. En heren pas op, want voordat je een paar uur verder bent lig je met haar tussen de lakens en kent ze al je mooiste maar ook je slechtste kantjes.

U begrijpt: Ik bleef altijd uit haar buurt en ben ook nooit door een wederzijdse vriend of collega aan haar voorgesteld alsof ze aanvoelden dat wij beiden op te zeer tegengestelde wijze met onze liefde voor de man om springen.
Maar alsof de duivel ermee speelde, op elke receptie, op elk boekenfeest kwam ik haar onverwacht ofwel aan het begin ofwel aan het eind van de avond in de damestoiletten tegen. Ik verdenk haar ervan dat ze zich daar de hele avond ophield om alle verhalen van vriendinnen over hun partners af te luisteren, want zeg nou eerlijk, zoveel als zij weet over mannen, dat kan niet allemaal op eigen ervaring berusten.
Toegegeven, lelijk is ze zeker niet, maar ze is geen Birgitte Bardot. En de kennis over mannen in haar boeken vereist 80 jaar levenservaring met mannen terwijl zij niet ouder dan 57 is....
Mocht je aan mijn woorden twijfelen, vraag het haarzelf, de expert! Yvonne is meedogenloos als het erom gaat de man te ontrafelen.
Dus toen ik haar kort geleden alweer in de wc tegen het lijf liep klikte het opeens in mijn bovenkamer:Die is nog nooit met een man naar bed geweest, maar die heeft zich op alle feestjes altijd overal op de wc verstopt en haar oren gespitst....
Ik ga daarom dus nooit met een vriendin naar de wc en word pas vertrouwelijk als ik alle wc-hokjes gecheckt heb. Inderdaad, u heeft het ongetwijfeld al in de gaten: ik heb een Yvonne Kroonenberg fobie.

De vrouwen onder ons hebben natuurlijk net als mijn schoondochter alle titels van mevrouw Kroonenberg meerdere malen gelezen en hele alinea’s op vriendinnenlunches aan elkaar voorgelezen. Ze is verdomde grappig. Als je in de trein zit de ene vrouw iets aan de andere ziwt voorlezen en ze schaterlachen erom, dan kun je er prat op gaan dat het een alinea uit een column van Kroonenberg is. Mocht er een prijs bestaan voor de auteur die op de grappigste manier het andere geslacht voor gek zet zonder daarbij zelfspot te vergeten, dan is zij het wel. Ook al een gave die ik zou willen bezitten maar die mij helaas door God de Lieve Heer niet gegeven is.
Er is teveel wat zij heeft en ik niet. Zo schuilt er ook een dichter in Yvonne. Als je de titels van haar boeken onder elkaar zet en hardop voorleest kun je niet alleen zo ongeveer vermoeden waar Yvonne Kroonenberg staat. Je hoort ook een origineel gedicht. Per ongeluk heb ik haar wel eens via de autoradio, of als ik ergens op visite was op televisie horen praten _want ze zit werkelijk in elk praatprogramma en als ze het niet al zelf presenteert is ze er de hoofdgast _ en het is griezelig zoveel als ze weet over relaties en met name over hoe de man in elkaar zit. Verbijsterend hoe ze zelfs de meest gevreesde macho’s plat krijgt. Elke machoman wordt een weekdier in gesprek met Yvonne Kroonenberg. Op internet was ik op zoek naar informatie over het nieuwste boek van Midas Dekker, en ja hoor, daar zat Yvonne weer. Met haar lieve stemmetje en haar onmiskenbaar grote vrouwelijke charme maakte ze van Midas de Wolf een kwispelend lammetje.
Luister even, hier komt haar gedicht.

Alle mannen willen maar één ding
Volmaakte benen,
en
Alles went behalve een vent
Kan ik hem nog ruilen?
Zij houdt van hem. Hij ook
Nog één man om het af te leren
Het zit op de bank en het zapt
Nee, dan die van mij
Meneer als ik u zie heb ik zo'n zin in ruzie
Wat rijmt er op huwelijk?
Een ster aan het stuur
De mannenfluisteraar

Goed, dat was het gedicht van Yvonne Kroonenberg.
En dan nu
Monogamie voor beginners

Ik belde mijn schoondochter op en zei:Heb jij wel eens iets van Yvonne Kroonenberg gelezen?
Ja hoor, al haar boeken, was het antwoord. Ze is meesterlijk. Ken je haar werk nog niet?
Wil jij de presentatietekst dan voor me schrijven, vroeg ik? Want ik heb haar mijn levenlang succesvol weten te ontlopen en nu komt die dame via een achterdeur toch mijn huis binnen. Moet ik het werk gaan zitten aanprijzen van een concurrente die ik mijn leven lang feilloos heb weten te ontwijken ?
Ach, zei Elle, dan hou je het toch lekker simpel en geef je gewoon tien redenen om het luisterboek niet te kopen, dan gaan de mensen lekker met dat boek van mij en niet met dat van Yvonne naar huis.
Elle moest meteen weer vier columns voor de volgende dag geschreven hebben en nog twee scènes spelen als spion, dus ik heb mijn laptop gepakt en begon aan de tien redenen die ik nu aan u ga voorlezen:
Tien redenen waarom u het luisterboek MONOGAMIE VOOR BEGINNERS niet moet aanschaffen.

1. Het boek gaat niet over monogamie maar over vreemdgaan en brengt de lezer op het slechte pad. Mocht u dat nu juist aantrekkelijk vinden, uw partner kan meeluisteren en heeft de cd net zo gemakkelijk terwijl u nietsvermoedend onder de douche staat, in de cd-speler gestopt, en op uw partner wordt verleid tot een slippertje met de buurvrouw of uw beste vriendin. Kroonenberg heeft veel te veel begrip voor het dierlijke in de mens.
2. Ze maakt u met dit luisterboek zo aan het lachen dat het levensgevaarlijk is om tijdens het koken, tijdens het autorijden of tijdens het strijken van uw man’s overhemden de cd te beluisteren. De uitgever stelt zich niet verantwoordelijk voor schade opgelopen door het beluisteren van de cd.
3. Mocht uzelf tamelijk ongevoelig zijn voor het beluisteren van de inhoud omdat u toch wel uw eigen plan trekt dan is het nog steeds dom om het luisterboek aan te schaffen omdat u of uw huisgenoten door de warme invoelende stem van Kroonenberg zodanig zullen worden mee gesleept dat het verslavend werkt en dat u alleen nog maar met een cd van Yvonne naar bed wilt.
4. Als u ondanks mijn waarschuwingen toch geïnteresseerd bent in Monogamie voor beginners, koopt u dan niet dit luisterboek maar een gewoon boek, want dan laat u zich in elk geval niet mee slepen door haar verleidelijke stem en kunt u passages die u niet zou willen dat uw partner leest met de zwarte viltstift doorkrassen of pagina’s eruit scheuren.
5. Eigenlijk lukt het me niet om 10 redenen te vinden, behalve dat als u niet zoveel geld te besteden hebt, dan toch altijd nog liever het luisterboek van mijn schoondochter Elle van Rijn kunt aanschaffen omdat zij ook ongelooflijk grappig is en zij heeft het als moeder van drie bloedjes van kinderen veel zwaarder dan die Yvonne die maar in haar eentje woont. Maar goed, dat is misschien een iets te subjectieve reden, dus wil ik dat wel recht trekken door met een subjectieve reden als tegenwicht te komen waarom u het luisterboek van Yvonne Kroonenberg toch wel zou kunnen aanschaffen. De uitgever heeft er namelijk als extraatje een dvd bij gedaan van een optreden van Yvonne met haar broer. En die broer, over wie Yvonne zegt dat hij de enige man is bij wie haar diagnose niet opgaat, is echt een lekker ding. Hij speelt leuk gitaar, heeft een fijne stem en is zo ongeveer de tegenpool van Yvonne, dus ja, vanwege dat broertje van d’r zou je dus wel tot aanschaf kunnen overgaan. En als je dat luisterboek toch hebt, dan kun je met een koptelefoon ook wel even naar haar betoog over vreemdgaan luisteren, want tja, dat moet ik met tegenzin toegeven, het is heel vermakelijk, want schrijven kan ze wel!

Yvonne, ik moet jou feliciteren met dit luisterboek, maar nog even iets alleen tussen ons: Je hebt mijn man inmiddels ook geanalyseerd, maar eh... zeg eens eerlijk, je broer is dus niet de enige bij wie jouw weerzinwekkende diagnose over hoe de man in elkaar zit niet opgaat hè?

Foto’s: Nel Davelaar (Studio Fotopix) en Jos Kleijn (ITV Content)

Marion Bloem zelf ook twee luisterboeken heeft uitgebracht:
Matabia (CVPublishing) en Voor altijd moeder (Rubinstein).